Over Jan-Willem Hoving - ademcoach in Assen

Over mij

Van ademloos naar ademtocht

Hoe één retraite mijn leven veranderde

Ik ben Jan-Willem Hoving. Twee jaar geleden werd ik vijftig. Mijn vrouw en kinderen gaven me een bijzonder cadeau: ik mocht kiezen uit drie opties. Een smartwatch, een sportschoolabonnement of… een transformatieretraite in Zuid-Frankrijk bij Robert Bridgeman. Ik had weleens gehoord van yoga of meditatie, maar had er nog nooit iets mee gedaan. Toch hoorde ik mezelf zeggen: “Ik ga naar die retraite.” Tot verbazing van mijn kinderen — en eerlijk gezegd ook van mezelf.

Ik had werkelijk geen idee waar ik aan begon. Ik dacht dat ik iets moest kunnen, iets moest presteren. Dus ik begon thuis wat te oefenen met meditatie. Dan kon ik tenminste íéts.

In mijn eentje reisde ik af naar Zuid-Frankrijk. Op Schiphol ontmoette ik de eerste deelnemers, en samen in Frankrijk reden we met een huurauto naar Terra Nova. Nu ik dit schrijf, voel ik het weer — dat ontheemde gevoel, het verlangen naar iets anders, de spanning van iets dat ik nog niet kende. Alles was nieuw. Alles was vreemd.

De kennismaking was prettig. Zacht. Een veilige landing. Maar de volgende dag begon het pas echt. We moesten tegenover iemand zitten en vijf minuten in elkaars ogen kijken. Daarna vertellen waarom we daar waren. Ik stierf duizend doden. Het zweet gutste over mijn rug. Maar toen de deelnemer tegenover mij vertelde dat hij zich door míj gesteund voelde — door alleen maar oogcontact — brak er iets open. Een oude vluchtreactie bleek niet meer nodig. Er kwam ruimte. En ik voelde me voor het eerst in lange tijd vrij om me te uiten.

Tijdens de retraite was er ook een ademcoach. Er werd veel gewerkt met adem. Iets waar ik nog nooit echt bij had stilgestaan. Maar het intrigeerde me. Het raakte iets. Iets wat ik nog niet kon benoemen, maar dat me niet meer losliet.

Na thuiskomst wist ik: hier wil ik meer van. Ik ben op zoek gegaan naar een opleiding tot ademcoach. Zo kwam ik bij Marleen van den Hout terecht. En dat was — letterlijk en figuurlijk — een verademing.

Tijdens de basistraining ontdekte ik hoe ver ik van mijn lijf af was geraakt. Hoe moeilijk het was om te voelen. En toch: via de adem kwam er contact. Niet groots of spectaculair. Maar echt. Mijn adem zakte uit mijn borst naar mijn buik. Mijn schouders kwamen los. Mijn lijf kwam thuis.

In eerste instantie volgde ik de opleiding voor mezelf. Omdat ik voelde dat ik mezelf weer wilde terugvinden. En nu, twee jaar later, merk ik hoeveel zachtheid het me heeft gebracht. Ik sta niet meer altijd ‘aan’. Natuurlijk ben ik nog steeds gewoon een mens — het lukt me lang niet altijd. Maar ik heb iets waar ik op terug kan vallen. Iets dat anker is geworden.

En dat is wat ik graag wil doorgeven. Niet als techniek of trucje. Maar als uitnodiging. Naar binnen. Naar rust. Naar jezelf.