De adem herinnert ons
Soms helpt het mij om woorden te geven aan wat ademen voor mij betekent.
Onderstaand gedicht schreef ik als persoonlijke reflectie.
Misschien herken je er iets in — misschien ook niet. En dat is helemaal oké.
Luister hier naar de ingesproken versie
De adem herinnert ons
Wat maakt ons mens?
Niet dat we denken,
of streven,
of alles begrijpen.
Maar dat we
stil durven staan.
Als de adem loslaat, hoeft er niets meer.
Dan zijn we gewoon hier.
Mens.
Aanwezig.
Laat los...
In die ruimte hoeft niets te ontstaan.
Alleen voelen wat er is.
Ruimte voor voelen.
Voor waarheid.
Voor leven.
De adem hoeft niet stil te zijn.
Niet beheerst.
Niet mooi.
Ze mag schuren.
Stromen.
Zuchten.
Trillen.
Zolang ze maar waar is.
Zolang ze maar door mag. Laat gaan...
De adem is geen techniek. Ze is herinnering.
Aan wie we zijn
voorbij de vorm.
Aan wat in ons leeft
zonder woorden.
Ze spreekt:
ik ben hier.
ik beweeg.
ik leef.
We zijn mens
omdat we ademloos kunnen zijn - zonder iets te hoeven.
Soms is adem
het enige
dat klopt.
Laat los...
wat je niet hoeft te dragen.
Laat gaan...
wat niet meer bij je past.
En voel wat blijft.
Niet als theorie,
maar als ervaring.
Als leven.
De adem herinnert ons.
Aan het lichaam.
Aan het nu.
Aan onszelf.
Ademend,
aanwezig,
mens.
— Jan-Willem Hoving